Masatha_ahtasaM ... จะรักเธอไปทุกวัน

เมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ครับ หลังจากงัวเงียไปรับสาย (พร้อมระแวงในใจว่าอาจจะเป็น advisor โทรมา) เสียงปลายสายก็คือเพื่อนที่ผมรู้จักดีครับ

‘ฮัลโหล ก้อนเหรอ ตื่นรึยัง?’

‘ตื่นแล้ว ๆ (ตอแหลหน้าด้าน ๆ)’

‘เรามีข่าวจะมาบอกนะ...’

‘....’

‘เราท้องแล้วล่ะ!’

... บทสนทนาจากนั้นผมก็จำไม่ค่อยได้แล้วครับ รู้สึกจะประมาณว่า รู้ได้ไงว่าท้องแล้ว(ประจำเดือนขาด) ทดสอบการตั้งครรภ์ได้ยังไง(ซื้อชุดตรวจมาตรวจ แต่ยังไม่ได้ไปเช็คที่รพ.) แล้วเพื่อนผมฅนนี้โทรไปบอกข่าวดีกับใครแล้วบ้าง (นอกจากที่บ้าน, สามี ก็มีเพื่อน ๆ สนิทในกลุ่ม) บลา ๆ ๆ

สิ่งหนึ่งที่อึ้งอลอยู่ในหัวก็คือ... นี่ผมแก่ถึงวัยขนาดที่จะได้เป็น ‘คุณลุง’ แล้วเรอะ?

(นี่ถ้ามีลูกเองคงเปรี้ยวตีนกว่านี้อีก “- -)

***

เคยเล่าไปแล้วครับว่าผมอ่านนิตยสารระดับคุณป้าอยู่เล่มหนึ่ง คือสกุลไทย (อ่านรายละเอียดได้ในเอนทรี่วันที่ 8 มกราคม 2551 ครับ)

มีนวนิยายที่ใกล้จะจบไปคือ(จริง ๆ คือจบไปแล้วล่ะ) เรื่อง ‘ลมพัดผ่านดาว’ ของคุณ ว.วินิจฉัยกุล

ธีมของเรื่องนี้ชัดมากครับ (จากการตีความส่วนตัว) ประมาณว่า ความรักกับการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ฅนที่เรารัก กับฅนที่เราแต่งงานอาจจะเป็นฅนละฅนกันก็ได้

เนื้อเรื่องก็ประมาณว่า นางเอกรักกับพระเอกครับ นางเอกอยากมีครอบครัว แต่พระเอกไม่ใช่ฅนที่จะมีชีวิตคู่กับใครได้ สุดท้ายนางเอกก็แต่งงานกับผู้ชายอีกฅนที่ให้นางเอกได้ในสิ่งที่พระเอกให้ไม่ได้ (อาจจะงง ๆ แต่แนะนำให้อ่านเองจะเข้าใจกว่า)

แต่ประเด็นมีอยู่ว่า พอพิมพ์ตอนจบไป ฉบับถัดมา ก็มีตอนจบแบบที่สองออกมาครับ อาจารย์วินิตาก็มีถ้อยแถลงว่า เป็นตอนจบใหม่ที่งอกออกมาขณะที่เขียนเรื่องนี้อยู่ ใจนึงชอบตอนจบแบบใหม่มากกว่า แต่ถ้าเปลี่ยนตอนจบก็จะทรยศตัวเองที่วางโครงเรื่องไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว สุดท้ายก็เลยตัดสินใจลงตอนจบทั้งสองแบบให้ฅนอ่านตัดสินใจเองว่าชอบแบบไหน

ตอนจบใหม่ นางเอกกลับไปใช้ชีวิตคู่กับพระเอกครับ ด้วยธีมใหม่ที่ว่า ‘อยู่อย่างเป็นทุกข์กับฅนที่เรารัก ดีกว่าอยู่อย่างเป็นสุขโดยไม่มีเธอ’

ผมชอบตอนจบแบบเก่ามากกว่าครับ

ผมไม่เคยมีความรักแบบลึกซึ้งดูดดื่มครับ แต่ผมไม่เชื่อว่าความรักจะเอาชนะได้ทุกสิ่ง (ฟังดูไม่โรแมนติคเลยเนาะ) การตัดสินใจใช้ชีวิตคู่กับใครฅนใดฅนหนึ่ง ผมเชื่อว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าความรักครับ ต้องมีทั้งวินัย การให้อภัย การไม่คาดหวัง ความผูกพัน ความเอื้ออาทร ฯลฯ เท่าที่อ่านดูนี่ พระเอกกับนางเอกไม่มีอะไรที่เข้ากันได้เลยครับ... สุดท้ายก็รู้สึกหงุดหงิดใจที่ พอจะให้นางเอกกลับไปคืนดีกับพระเอก พระเอกก็เปลี่ยนบุคลิกเอาดื้อ ๆ จากฅนที่หลีกเลี่ยง หนีปัญหา ก็ลุกขึ้นมาสู้กับปัญหา คอยปกป้องนางเอกซะงั้น (แมนโคตร ๆ) แถมให้ผู้ชายที่นางเอกจะแต่งงานด้วย กลายเป็นเกย์ซะอีก

เฮ้อ... ความรักเอาชนะได้ทุกสิ่งจริง ๆ แฮะ (ในนิยายน่ะนะครับ)

***

หลังจากวางหูโทรศัพท์จากเพื่อน ผมก็ไพล่ไปนึกถึงงานแต่งงานของเพื่อนฅนนี้ (ที่ผมเป็นพิธีกรนั่นแหละ...อ่านรายละเอียดได้ในเอนทรี่ฉบับวันที่ 24 ธันวาคม 2550)

ในงานแต่งงาน พิธีกรจะมีคำถามสุดคลาสสิค(หรือสุดเชย) อยู่คำถามหนึ่ง ก็คือว่า เจ้าบ่าว/เจ้าสาว  รักอีกฝ่ายเพราะอะไรครับ?’

ผมเองไปร่วมงานแต่งงานมาก็มากนะครับ แต่ยังไม่เคยเจอคำตอบที่ประทับใจสักครั้งเลย คำตอบก็จะประมาณว่า ผู้ชายฅนนี้อบอุ่น ใจดี เสมอต้นเสมอปลาย ฯลฯ

เป็นคำตอบที่ดูโหลมาก ๆ เลยครับ เวลาผมฟังก็จะชอบแย้งในใจว่า ผู้ชายอบอุ่นโลกนี้มีอยู่เต็มไปหมด ผู้ชายใจดีก็มีอยู่ยั้วเยี้ย ส่วนผู้ชายเสมอต้นเสมอปลาย...มันหายากนักเหรอ(วะ)?

สำหรับผมแล้ว คำตอบว่าคุณรักฅนฅนนี้เพราะอะไร น่าจะเป็นคำตอบที่ชัดเจน แจ่มแจ้ง ไม่ใช่คำตอบที่คลุม ๆ เครือ ๆ ที่ฟังแล้วเก็ตเลยว่า ต้องเป็นผู้ชาย ‘ฅนนี้’ เท่านั้นนะ ไม่ใช่ผู้ชายวัยเจริญพันธุ์อีก 10-20 ล้านฅนในประเทศนี้ ซึ่งมันอาจจะเป็นใครก็ได้ ผมก็จะไม่ค่อยเข้าใจว่า กะอีแค่ตอบว่ารักอีกฝ่ายเพราะอะไร ตอบให้มันชัด ๆ แจ๋ว ๆ ให้เหตุผลประมาณว่าฅนฟังต้องพยักหน้าหงึกหงักไม่ได้เหรอ... หรือว่าความรักมันไม่มีเหตุผล????

คำว่าความรักไม่มีเหตุผลเนี่ย มันฟังดูเท่มากนะครับ แต่ส่วนตัวแล้ว ผมไม่ค่อยศรัทธากับความรักที่หาที่มาที่ไปไม่ได้นี้เท่าไหร่

สำหรับผมแล้ว อะไรที่ไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีเหตุผลรองรับ เป็นอะไรที่อันตรายมาก ๆ เลย ในเมื่อเราไม่รู้ว่าอยู่ดี ๆ ความรักมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แล้วเราจะคาดการณ์ถูกได้ยังไงว่าเมื่อไหร่ความรักจะสิ้นสุด?

ถ้าเราไปขอใครแต่งงาน แล้วไม่สามารถบอกได้ว่า เรารักเค้าได้อย่างไร แล้วอีกฝ่ายจะมั่นใจได้อย่างไรว่าความรักนี้จะยืนยงไปตลอด ไม่อยู่ ๆ ดีก็หมดไป หรือที่ร้ายกว่านั้น จะมั่นใจได้อย่างไรว่าวันดีคืนดี ฅนที่รักเราจะไม่ไปเผลอตกหลุมรักกับใครฅนอื่นอย่างไร้เหตุผลอีก (นี่ก็เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ผมเชื่อว่าความรักอย่างเดียวไม่เพียงพอต่อการตัดสินใจแต่งงานกับใครสักฅน...แม้มันจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็ตาม)

แต่ถ้าเกิดเราอธิบายได้ว่า เรารักเค้าเพราะอะไร แม้จะไม่ทั้งหมดก็ตาม  ผมคิดว่าการใช้ชีวิตคู่มันจะสะดวกขึ้นนะครับ เพราะเราจะรู้ว่า อะไรในตัวเราที่ทำให้เขาประทับใจ (ส่วนใครที่บอกว่า ผมรักในทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณ....ทุ้ย! เพื่อนผมที่พูดประโยคนี้ เลิกกับแฟนมานักต่อนักแล้วครับ "- -) เราจะได้รักษาสิ่งนั้นไว้ ในขณะเดียวกัน ก็พยายามปรับตัว ลดพฤติกรรมที่อีกฝ่ายไม่ชอบ หรืออย่างน้อยก็สามารถปรับแต่งความคาดหวังของเราให้ตรงกับที่อีกฝ่ายเป็นได้ เมื่อใดก็ตามที่ทะเลาะกัน หรือเลิกกัน หรืออีกฝ่ายมีฅนใหม่ จะได้ไม่ต้องกินเหล้าเคล้าน้ำตาว่า (กรู)ไม่ดีตรงไหนวะ? เค้าถึงหมดรัก(กรู)แล้วอีก ถ้ามีข้อมูลที่สมเหตุสมผลอยู่ในมือ ชีวิตนี้มันคงควบคุมได้ง่ายขึ้นนะผมว่า

ฟังดูแล้ว ผมเป็นฅนที่แห้งแล้งใช่ไหมครับ?

***

ประมาณสองเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา ผมมีความรักครับ

แม้อาจจะไม่ใช่ความรักในแบบที่ทุกฅนคุ้นเคย แต่จากระยะเวลาที่ผ่านมา ทำให้ผมค่อนข้างมั่นใจในความรู้สึกของตนเอง

สิ่งที่ผมทำก็คือ วันสองวันหลังจากที่ผมรู้ตัวว่ามีความรัก ผมก็ตัดสินใจบอกให้เจ้าตัวทราบครับ ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นพฤติกรรมที่เสี่ยงมาก เพราะน่าจะทอดเวลาให้แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองก่อน แต่อย่างว่า บางทีชีวิตเราบางทีก็ไม่มีจังหวะดี ๆ ให้เลือกมากขนาดนั้น

ถัดจากนั้นอีก 24 วัน(ถ้านับไม่ผิด “- -) ผมเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรยาวเหยียด  ลงท้ายว่า ‘รัก’ มอบให้เจ้าตัวอีกรอบครับ (บางฅนอาจจะสงสัยว่า สองสามเดือนที่ผ่านมาผมยุ่งจะตาย แล้วเอาเวลาที่ไหนไปมีความร้งความรัก? แต่เชื่อเหอะครับว่า ความรักมันมี ‘เวลา’ ให้เสมอ)

ชีวิตผมไม่เคยบอกรักใครอย่างเป็นกิจจะลักษณะครับ (นอกจากบอกรักหมาแมวพ่อแม่ไปตามเรื่อง) ไม่ก็บอกรักอ้อม ๆ (เช่นอัดเทปเพลงรักเชย ๆ ให้) แต่คราวนี้ สำหรับผมแล้ว เป็นการบอกรักที่ จริงใจ ตรงไปตรงมา และมีความหมายมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเลยนะครับ(ไม่รู้อีกฝ่ายจะรู้รึเปล่าว่าเป็นการบอกรักที่ผมตั้งใจขนาดนั้น “- -)

วันที่บอกรักนั้น ผมพูดอยู่ฅนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง(ฮา- ฟังดูไม่เหมือนการบอกรักเลยใช่ไหมฮะ?) ตามประสาฅนคลั่งเหตุผลขึ้นสมองอย่างผม ผมนั่งไล่ลำดับภาพเหตุการณ์เป็นฉาก ๆ (แทบจะนั่งวาดวงกลมอธิบายความสัมพันธ์) เริ่มตั้งแต่มุมมองต่ออีกฝ่าย จุดเริ่มต้น ความประทับใจ ประสบการณ์ที่ผ่านมา ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างไร อะไรที่ทำให้ประทับใจ จุดเปลี่ยนของความรู้สึกอยู่ตรงไหน... ไปจนกระทั่งผมคาดหวังความสัมพันธ์ในอนาคตข้างหน้าอย่างไร

ผมไม่แน่ใจว่าสารทั้งหมดที่ผมสื่อไปจะไปถึงอีกฝ่ายรึเปล่า (เพราะต่างฝ่ายต่างก็มึน ๆ งง ๆ ทั้งคู่) แต่ผมอยากพูดอะไรที่มันมากกว่า ‘ผมรักคุณ’ น่ะครับ แล้วเชื่อว่าอีกฝ่ายก็ต้องการคำอธิบายเช่นกัน

สองสามวันถัดจากนั้นมา ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับสาวเจ้าฅนนั้นอีกครับ เราคุยกันอยู่ชั่วโมงกว่า ๆ โดยที่ไม่ได้แตะประเด็นวันนั้นเลย สุดท้ายก่อนที่จะวางหูโทรศัพท์ เสียงปลายสายก็ถามคำถามที่ทำให้ผมอึ้งครับ

‘ทำไมพี่ก้อนถึงเลือกหนู ไม่เป็นฅนอื่นละคะ?’ (พร้อมทั้งยกตัวอย่างฅนอื่น ๆ ที่ผมสนิทด้วย)

เป็นคำถามที่จับใจผมอย่างรุนแรงครับ

พูดกันตามจริง สิ่งที่ผมอธิบายไปในวันนั้นว่าผมประทับใจเจ้าตัวตรงไหน อะไรที่ทำให้ผมชื่นชอบ ถ้าเอากรอบนี้ไปจับก็มีฅนอีกมากมายที่เราจะนึกถึงได้ (พอ ๆ กับคำตอบโหล ๆ ที่เจ้าบ่าวตอบเจ้าสาวในวันแต่งงาน) วันนั้นเองผมก็สำนึกได้ว่า ถ้าเป็นเรื่องของความรัก มันมีอะไรที่ ‘จำเพาะเจาะจง’ กว่านั้นครับ

ต่อให้ผมมีสเป็ค 100 ข้อ (แบบจินนี่) ผู้หญิงที่ผ่านสเป็คครบทั้ง 100 ข้อ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นฅนที่ผม ‘รัก’ จะต้องมีอะไรบางอย่างที่บอกเราว่าต้องเป็นฅน ‘ฅนนี้’ เท่านั้นนะ ไม่ใช่ฅนอื่น

...วันนั้นผมยังตอบไม่ได้นะครับ ว่าทำไมถึงเป็นเธอ ทำไมถึงไม่เป็นฅนอื่น แต่ว่าสักวันผมจะตอบคำถามนี้ให้ได้ พร้อมทั้งยืนยันด้วยความมั่นใจว่า

“....ด้วยเหตุผลที่ว่านี้เอง... ตลอดชีวิตที่เหลือ พี่จะไม่มีวันรักใคร...ได้อย่างที่รักเราอีกแล้ว...”

ปล. เดือนที่แล้ว คุณแม่เพิ่งถามว่า ‘ช่วงนี้ก้อนชอบสาวที่ไหนอยู่รึเปล่า? ท่าทางเหมือนฅนอินเลิฟ’ (หูย เซนส์ดีโคตร ๆ) ผมก็ปฏิเสธเสียงแข็งว่า ไม่มี๊ไม่มี แต่อยากจะบอกว่า ฅนเป็นพ่อเป็นแม่เนี่ย ดูแคลนไม่ได้จริง ๆ ครับ(ฮา) แต่เรื่องนี้ ถึงอธิบายไป แม่ก็คงไม่เข้าใจอยู่ดีหรอก(มั้ง)

ตอนนี้ข่าวคราวเรื่องปาฐกถาของคุณจักรภพ เพ็ญแขคงสร่างซาลงไปไม่น้อยแล้วนะครับ ผมเองก็รอให้เรื่องมันลดทอนความร้อนแรงลงบ้างถึงค่อยมีขวัญที่จะกล้าเขียนถึง

ว่ากันตามจริงเคยคุยเรื่องนี้กับเพื่อน ๆ เหมือนกัน เพื่อนที่เรียนรัฐศาสตร์มาก็บอกว่า สิ่งที่คุณจักรภพพูด ในมุมมองของรัฐศาสตร์ก็ถือว่าถูกต้องนะฮะ (แต่ถูกต้องในแง่ไหนผมเองก็ไม่ได้ถามต่อ) แล้วเอาเข้าจริงที่ธรรมศาสตร์เองก็พูดถึงเรื่องสถาบันกัน ‘ตรงไปตรงมา’ กว่าที่คุณจักรภพพูดเสียอีก เพียงแต่ว่าเป็นการพูดกันในเชิงวิชาการ พูดกันแต่ภายในไม่ได้ออกอากาศ และผู้ที่พูดเองก็ไม่ได้มีตำแหน่งสลักสำคัญที่ต้องรับผิดชอบทางการเมืองอย่างเช่นการเป็นรัฐมนตรี

สำหรับผมแล้ว แนวคิด anti-เจ้า เองก็ไม่ถึงกับไร้ที่มาที่ไปหรือไร้เหตุผลรองรับ เพียงแต่ผมคิดว่าในสังคมไทย เรามีสถาบันกษัตริย์ที่ฝังรากมาอย่างยาวนาน (ไม่ว่าใครจะหาว่าเป็นวาทกรรมที่ผลิตซ้ำซากก็ตามที) ไอ้การที่จะตื่นขึ้นมาแล้วอยู่ดี ๆ ระบบกษัตริย์หายวับไปจากประเทศไทย มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

แล้วปัจจุบันเอง เราก็เห็นการพยายามปรับตัวของสถาบันพระมหากษัติริย์ เพื่อเข้ากับสถานการณ์ในปัจจุบัน อนาคตเองก็อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงมากกว่านี้ (เช่นเรื่องกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ) แต่ถ้าจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ใด ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ไม่เกิดขึ้นในรัชสมัยนี้แน่ ๆ อยู่แล้วครับ

อีกเรื่องที่มีการพูดถึงประชาธิปไตยภายใต้การชี้นำ ส่วนตัวผมเองยังคลางแคลงใจอยู่ว่า ‘การชี้นำ’ ที่มีอยู่มันมีพลังอำนาจมากน้อยแค่ไหน? ถ้ามันมีอำนาจชี้นำได้มากขนาดนั้นจริง ๆ ผมคิดว่าตอนลงประชามติ ประชาชนที่มาลงไม่รับร่างคงไม่มากถึงขนาดนั้น ในขณะเดียวกัน การเลือกตั้งที่ผ่านมา พรรคพลังประชาชนคงไม่ได้ขึ้นมาเป็นแกนนำรัฐบาล

ว่ากันตามจริง ผมยังคิดเล่น ๆ เลยว่า คุณทักษิณ ยังมีอำนาจในการชี้นำประเทศ (หรืออย่างน้อย ๆ ก็มีอำนาจชี้นำในรัฐบาลนี้) มากกว่า ‘การชี้นำ’ ของใครบางฅนที่ชอบกล่าวอ้างถึงด้วยซ้ำไป

อีกประเด็นก็คือ ถ้าไม่มีระบบกษัตริย์แล้วเราจะได้อะไร?

ถ้าไม่มีระบบกษัตริย์แล้ว ระบบอุปถัมภ์ในสังคมจะหายไปหรือไม่? คำตอบก็รู้ ๆ กันอยู่ว่า ‘ไม่’

ถ้าไม่มีระบบกษัตริย์แล้ว ประชาชนจะได้ประชาธิปไตยที่แท้จริงที่ไม่มีการชี้นำไหม? ผมคิดว่าคำตอบก็ยังคงเป็น ‘ไม่ใช่’ เหมือนเดิม

ในปัจจุบัน ผมคิดว่ามันยังมีจุดสมดุลอยู่ได้ระหว่างอำนวจเงินทุน&ชาวรากแก้ว กับอำนาจฅนเมืองอยู่นะครับ ถ้าเรายอมรับกันได้ว่า เสียงข้างมากมีอำนาจในการเลือกรัฐบาล เลือกฅนที่จะมาบริหารประเทศ (คือมีอำนาจในแง่ของจำนวน) อยู่ในมือ เสียงข้างน้อยก็ต้องยอมรับ ในขณะเดียวกัน ในเรื่องของกฎ กติกา อำนาจตรวจสอบ ความโปร่งใน การทุจริตคอรัปชั่น ก็ต้องยอมให้กับคณะตรวจสอบที่มีที่มาตามกฎหมาย (ส่วนที่มาจะขัดหรือไม่ขัดรัฐธรรมนูญก็ไปโต้เถียงกันอีกที)

ถ้าเรายอมรับรัฐบาล ที่มาจากเสียงข้างมากของประชาชนได้ ในขณะเดียวกัน รัฐบาลก็ไม่ไปพยายามไปแทรกแซงหรือหลีกเลี่ยงอำนาจตรวจสอบ ผมว่าเราอยู่ด้วยกันได้นะครับ (คุ้น ๆ เหมือนเคยแตะประเด็นนี้ไปแล้ว)

วิกฤติที่เกิดขึ้น มันก็เกิดจากการที่ทั้งสองฝ่ายต่าง ‘ล้ำเส้น’ ด้วยกันทั้งคู่ สมัยคุณทักษิณเองก็แทรกแซงกระบวนการยุติธรรม สมัยคุณสมัครก็พยายามจะแก้รัฐธรรมนูญเพื่อประโยชน์ของฅนไม่กี่ฅน ในขณะที่ฝั่งปฏิวัติรัฐประหาร ก็เป็นการปฏิเสธเสียงข้างมากอย่างชัดแจ้ง

ถ้าถามว่ารัฐประหารเมื่อ 19 กันยาที่ผ่านมา ทหารเรียนรู้อะไรบ้าง ผมว่าทหารเรียนรู้อยู่สองเรื่องครับ

หนึ่ง ถ้าจะปฏิวัติ ต้องใช้อำนาจเด็ดขาดกว่านี้

สอง ถ้าจะปฏิวัติ ต้องรอให้นองเลือด หรือเกิดความรุนแรงก่อน

ผมว่าเป็นมุขตลกที่ขำไม่ค่อยออกเลยทีเดียวครับ (ส่วนใครที่เชื่อว่าจะไม่มีปฏิวัติอีก... 19 กันยาก็เป็นหลักฐานที่ดีอย่างหนึ่งแล้วนะครับว่า ในสังคมไทย การใช้กำลังในการแก้ปัญหายังเป็นทางเลือกหนึ่งเสมอ...)

มาพูดถึงพี่จักรภพมั่งดีกว่า

ถ้าใครยังไม่ทราบ คุณจักรภพ เพ็ญแขเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนสาธิตเกษตรนะครับ แต่อยู่รุ่นไหนไม่แน่ใจเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เลขตัวเดียวก็ประมาณสิบต้น ๆ “- -

ผมเคยเจอพี่จักรภพตัวเป็น ๆ อยู่สองหนครับ ครั้งแรกคือตอนงาน Home Coming (ของสาธิตเกษตร) เมื่อ5-6 ปีก่อน ผมมีการแสดงในงานวันนั้นครับ พี่จักรภพเองก็มาแสดงด้วยเช่นเดียวกัน (ร้องเพลง ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงฅนทางนี้ของป๋าเบิร์ด) ก็เลยได้เห็นหน้าเห็นตากันที่ห้องแต่งตัว

ไม่ได้คุยกับพี่เค้าหรอกนะครับ แต่ภาพที่เห็นเป็นปกติคือ เวลาพี่จักรภพอยู่ที่ไหน ก็จะมีแต่ฅนมาล้อมหน้าล้อมหลัง ฟังพี่จักรภพพูดทั้งนั้น แล้วพี่เค้าก็เป็นฅนกันเอง ไม่ถือตัวแต่อย่างใด คุยกับฅนโน้นฅนนี้เฮฮามาก ๆ สมัยนั้นนี่ พี่จักรภพป๊อปปิวล่าร์มาก ๆ ครับ วันนั้นถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะได้รับรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นด้วยครับ

อีกหนที่เจอกันก็เป็นที่คณะวิทย์ครับ เมื่อสัก 4-5 ปีก่อน วันนั้นมีการสัมภาษณ์นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นของมหิดล พี่จักรภพรับเชิญมาเป็นพิธีกรในงานวันนั้นครับ

ผมไม่เคยดูรายการที่พี่จักรภพเป็นฅนจัดนะฮะ แต่ก็รู้สึกว่าพี่จักรภพเป็นฅนที่พูดเก่ง และพูดน่าฟัง วันนั้นทุกฅนก็ประทับใจมากครับ พี่เค้าดูเด่นกว่านักวิทยาศาสตร์ดีเด่นที่เชิญมาเสวนาในวันนั้นเสียอีก (พี่จักรภพเป็นพิธีกรที่พูดมากกว่าฅนร่วมรายการอีกฮะ)

วันที่พี่จักรภพได้โปรดเกล้าฯ เป็นรัฐมนตรีสำนักนายก ผมเองก็ตื่นเต้นนะครับ ไม่แน่ใจว่าเคยมีศิษย์เก่าโรงเรียนเราเป็นรัฐมนตรีกันบ้างรึเปล่า แต่มั่นใจว่าไม่ใช่เหตุการณ์ที่มีขึ้นบ่อย ๆ แน่ ๆ เวลากลับไปโรงเรียนก็อยากจะถามอาจารย์เหมือนกันว่า ที่โรงเรียนปลาบปลื้ม หรือมีการเลี้ยงฉลองกันไหมครับที่ศิษย์เก่าได้เป็นรัฐมนตรีกับเค้าแล้ว? แต่ก็ไม่กล้าถามฮะ (ฮา)

ส่วนที่บ้านเอง ญาติ ๆ ไม่ค่อยโปรพรรคพลังประชาชนเท่าไหร่ครับ ช่วงที่พี่เค้ามีข่าวร้อนแรง ที่บ้านก็เม้าธ์กันบ่อย ๆ (ผมเองขนาดเป็นรุ่นน้องโรงเรียนยังร่วมวงไพบูลย์เลยครับ "- -)

สุดท้ายนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ขอให้พี่จักรภพมีความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน และมีความสุขมาก ๆ นะครับ รุ่นน้องฅนนี้จะเอาใจช่วยครับ (แต่ถ้ามีสัมภาษณ์ หรือปาฐกถาอะไรของพี่ ผมขออนุญาตไม่ฟังนะครับ ฟังแล้วมันหงุดหงิดน่ะฮะ -ฮา)