ไม่รู้ว่าทุกท่านมีประสบการณ์แบบผมรึเปล่านะครับ นั่นก็คือจะมีบางช่วงเวลาเหมือนกัน ที่เราจะทานอาหารเมนูเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

อาหารซ้ำนี่ ไม่ได้เกิดจากว่าไม่รู้จะสั่งอะไรนะฮะ (ถ้าเป็นเมนูที่ผมสั่งเพราะไม่รู้จะสั่งอะไร ก็วน ๆ อยู่ไม่กี่อย่าง เช่น ผัดกระเพราะ ข้าวผัด สุกี้แห้ง ผักบุ้งหมูกรอบ ฯลฯ)

แต่อาหารที่ทานซ้ำ ๆ อันนี้เกิดจากความจงใจอะไรบางอย่างเหมือนกัน ประมาณว่า พอคิดว่าจะกินอะไร ก็ อ๊ะ กินอันนี้ดีว่า แล้วก็กินได้เรื่อย ๆ จนกว่าจะเบื่อ ซึ่งกว่าจะเบื่อ ก็แปลว่ากินถี่ ๆ กินทุกวันติดต่อกันไม่ต่ำกว่า 2 สัปดาห์

อาหารดังว่าก็มีเท่าที่นึกออกคือ

ราดหน้า

อันนี้เคยกินตอนสมัยเด็ก ๆ ครับ มีอยู่ช่วงหนึ่งกินทุกวัน จะว่าไป ราดหน้าเป็นเมนูที่ผมมักจะนึกถึงเวลามีใครถามว่าชอบทานอาหารอะไรเป็นพิเศษนะครับ แล้วก็มักเป็นเมนูที่สั่งเวลาไปต่างถิ่น... คือผมรู้สึกว่าถ้าเป็นเมนูอื่น อาจจะอร่อยบ้างไม่อร่อยบ้าง แต่ถ้าเป็นราดหน้า ต่อให้สั่งที่ไหนก็ตาม มันจะออกมาไม่ต่างกันมาก ผมก็ทานได้สะดวกคล่องคอด้วย (ส่วนตัวแล้วชอบทานอะไรขลุกขลิก เหลว ๆ เละ ๆ น่ะฮะ ถ้าเป็นเมนูข้าว บางทีข้าวออกมาแห้งแข็ง กินไม่ค่อยจะลง)

เป็นเมนูที่ชื่นชอบที่สุดด้วยครับ (ถ้าใครจำใน facebook quiz ได้นะฮะ)

แถวบ้านก็จะมีราดหน้าเจ้าประจำอยู่เหมือนกัน ถ้ากลับบ้านไปเสาร์อาทิตย์ก็จะได้กินบ่อย ๆ เสียแต่ว่าปริมาณไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ (กินจานเดียวไม่อิ่ม ต้องหาอย่างอื่นทานเพิ่ม)

ราดหน้าที่ผมชอบนี่ ต้องเป็นเส้นใหญ่ครับ ไม่ชอบท่านแบบเป็นเส้นหมี่ หรือหมี่กรอบเหลือง ๆ แต่ถ้าเป็นหมี่กรอบขาว ๆ ก็โอเคนะครับ แต่ต้องทานเร็วหน่อย ไม่งั้นพอราดน้ำลงไปแล้วมันจะเหนียวหมด

แต่ที่ชอบที่สุดก็เป็นเส้นใหญ่ทอดกรอบ ๆ น่ะครับ

ข้าวผัดน้ำพริกลงเรือ

เมนูนี้มีร้านเจ้าประจำที่โรงอาหารครับ มีอยู่ช่วงหนึ่งกินแทบทุกวันเลย คงเป็นเพราะว่าอาหารมันค่อนข้างมีรสจัดจ้านมั้งครับ ไม่เบื่อ แล้วก็มีผักสดแนมเยอะ ๆ (ผมค่อนข้างทานผักได้) ที่สำคัญก็คือว่า มีไข่เค็มโปะหน้าครับ (ผมชอบทานไข่เค็มมาก)

แต่พอหลังจากช่วงที่ทานไข่วันละสามฟอง (ดูในรายละเอียดได้ในเอนทรี ไข่รามา 8 พค. 2551)  ก็เริ่มเอียนไข่ ก็เลยหยุดเมนูนี้ไปโดยปริยาย

ข้าวเหนียว+ ส้มตำ+ ปลาดุก

เมนูนี้ เป็นร้านปากซอยหน้าบ้านน่ะครับ แล้วผมกินทุกสัปดาห์เลย (จนที่บ้านแซวว่าไม่คิดจะกินอย่างอื่นบ้างหรือไร) จะว่าไป ส้มตำที่ร้านนี้ผมชอบเพราะว่า ร้านอื่นเวลาทำออกมาจะมีกลิ่นปลาร้า หรือกลิ่นปูติดมาด้วยน่ะฮะ แต่ร้านนี้ทำออกมาแล้วกลิ่นสะอาด (คือใช้คำว่ากลิ่นสะอาดกับส้มตำมันดูประหลาด ๆ) แล้วร้านอื่นน้ำส้มตำจะสีคล้ำ ๆ ออกน้ำตาล ๆ แต่ร้านนี้สีจะใสกว่า... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

ส่วนปลาดุก อันนี้ชอบมาครับ โดยเฉพาะหนัง มีฅนบอกว่า หนังปลาเป็นส่วนสะสมพิษ ไม่จำเป็นอย่าทาน... ในขณะที่บางฅนก็บอกว่า หนังปลาเป็นส่วนที่ติดไขมันของปลา อร่อยมาก

ผมเห็นด้วยกับข้อความหลังนะ (แหะๆ) เวลากินจะชอบทานหนังปลาน่ะครับ (ไม่แปลกใจที่ระดับคลอเรสเตอรอลสูง)

มีวันนึง เคยซื้อมาจะกินตอนเย็นครับ แล้วปรากฏว่าต้องทำแล็บ  ตอนเริ่มทำก็ตั้งใจว่าจะทำให้เสร็จก่อนค่อยกิน

ผลก็คือ ทำเสร็จตอนตีสาม... ตอนนั้นง่วงสุด ๆ เลยครับ แต่ก็หิวสุด ๆ เหมือนกัน

มานั่งกินส้มตำตอนตีสาม แต่ก็เป็นมื้อที่ประทับใจโคตร ๆ (คือมันหิวจนรู้สึกว่า เป็นส้มตำที่อร่อยที่สุดในรอบปี)

พายซีฟู้ด

อันนี้เป็นของ puff&pie ครับ มีร้านมาตั้งใกล้ ๆ ตรงหอครับ

แรงดลใจในการกินรู้เลยครับว่ามาจากนวนิยาย

ช่วงนั้นมีนิยายลงในสกุลไทยครับ นางเอกกับพระเอกเป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่ทั้งคู่ ซึ่งแต่ละตอน ก็จะบรรยายทั้งเค้ก ทั้งคุกกี้ ทั้งขนมปังได้น่าหม่ำมาก ๆ ... เลยทำให้เราอยากกินเบเกอรี่ไปโดยรู้ตัว

ถึงจะบอกว่าเป็นพายซีฟู้ด แต่จริง ๆ แล้วไส้ในก็ไม่ใช่กุ้งหรือปลาหมึกหรือหอยหรอกนะครับ ไส้ข้างในส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อปลามากกว่า (แต่ก็มีอย่างอื่นแซม) อย่างไรก็ตาม มันอร่อยมากฮะ เนื้อปลานิ่ม ๆ บวกกับครีมซอสรสออกเปรี้ยวนิด ๆ กัดไปพร้อมกับเนื้อแป้งพายกรอบ ๆ... อืมมม มันช่างเข้ากั๊นเข้ากัน

เสียดายราคาแพงไปนิด ชิ้นละ 30 บาท แต่ขนาดแค่ครึ่งฝ่ามือเท่านั้นเอง (ไม่อิ่มเอาซะเลย)

บะหมี่เกี๊ยวเป็ด

จริง ๆ แล้วมันเริ่มจากที่โรงอาหารมีร้านบะหมี่เกี๊ยวใหม่น่ะครับ แล้วร้านนี้ก็ขายดีมากกกกก ไม่ทันจะเที่ยงก็หมดแล้ว

เวลาผมไปทานก็จะเซ็งในอารมณ์มากเลย เพราะว่าไปไม่ทันทู้กที พอไปไม่ไม่ทันหลาย ๆ หน ก็เลยลองมากินบะหมี่เป็ดร้านข้าง ๆ แทน (ออกแนวสินค้าทดแทนกันได้ ตามหลักเศรษฐศาสตร์)

พอลองทานก็ อ๊ะ อร่อยดีนี่หว่า (ก่อนหน้านี้จะไม่ค่อยทานบะหมี่เป็ดเท่าไหร่ครับ เพราะเคยไปทานร้านอื่นแล้วพบว่ามันเค็มเกินกว่าจะรับไหว)

เลยมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ไปทานมันซะทุกวัน (แล้วก็ต้องกินกับกาแฟเย็นร้านถัดมาด้วยนะ)

ไปบ่อยจนเจ้าของร้านจำได้เลยครับ ปกติผมจะสั่งบะหมี่+เกี๊ยว+เป็ด (30 บาท) มีวันนึง สั่งแค่บะหมี่เป็ด เจ้าของร้านชะงัก มองหน้าแล้วก็ถามว่า วันนี้ไม่ทานเกี๊ยวเหรอ (ฮา) ซึ่งผมก็ลืมสั่งจริง ๆ นั่นแหละครับ

Note บะหมี่ที่ทานเป็นบะหมี่น้ำนะครับ บะหมี่แห้งยังไม่เคยทาน... ช่วงที่ทานบ่อย ๆ เป็นช่วงที่เจ็บคอ ไม่หายสักที พอทานน้ำซุปร้อน ๆ แล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเชียว

ผัดเผ็ดปลาดุก

ดูแล้วกึ่ง ๆ เป็นอาหารป่าน่ะครับ เป็นเมนูเจ้าประจำของร้านที่โรงอาหารร้านหนึ่ง (เมนูประจำหมายถึงมีทุกวัน ไม่เคยขาด) ก็จะเป็นปลาดุกผัดมะเขือ แล้วก็มีขิง แต่รสชาติไม่เผ็ดมาก

ส่วนที่ผมชอบก็เพราะเป็นส่วนของหนังปลานี่แหละครับ เวลาทานไปหนังปลานี่จะมันมาก เป็นไข ๆ  (น้องบอกเป็นคอลลาเจน แต่ผมไม่ชัวร์) ซึ่งเวลากินก็จะเก็บไว้กินตอนท้ายทุกที (เหมือนเวลาทานก๋วยเตี๋ยวที่ต้องเก็บลูกชิ้นไว้ทานที่หลัง หลังจากทานเส้นหมดแล้ว)

 ก่อนหน้านี้ตอนผมเด็ก ๆ ไม่ค่อยชอบทานมะเขือเท่าไหร่ครับ (เวลามีอาหารถาดก็เหลือทิ้งทุกที) แต่ตอนนี้พอเข้าใจแล้วว่าใส่มะเขือมาทำไม เพราะว่าเนื้อปลาเองมันเลี่ยนครับ (อร่อยแต่ทานมาก ๆ ก็เลี่ยน) เวลากินกับมะเขือก็ช่วยเบรคความเลี่ยนได้ดี เมนูนี้ทานกับแกงก็เข้ากันดีครับ

สาหร่าย พุดดิ้ง ถั่ว

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมต้องเขียน Thesis ดึกทุกวันครับ (คำว่าดึกแปลว่าถึงตีสองตีสาม) แล้วพอหลังเที่ยงคืนก็จะเริ่มหิวอีกรอบ (เพราะเลยอาหารเย็นมาเกิน 6 ชม.) แต่เนื่องจากว่า ณ เวลานั้น ๆ ไม่มีร้านอาหารไหนเปิดแล้ว มีแต่ 7-11

ช่งแรก ๆ ก็จะติดกิน Ezy-go ครับ แต่พบว่ามันหนักท้องเกินไปหน่อย (แล้วแพงระยับ) ช่วงนั้นก็ติดกินสาหร่าย (ของเถ้าแก่น้อย) จะว่าไปช่วงแรก ๆ ผมตั้งแง่ไม่ยอมกินของเจ้านี้นะครับ เพราะเคยติดภาพสมัยก่อนที่เป็นสาหร่ายแผ่น ๆ ในซีลพลาสติก ที่วางขายกันเป็นแผง ๆ แผงละ 5 บาท แต่ตอนนี้ก็ต้องยอมรับสาหร่ายของเถ้าแก่น้อยรสชาติจัดจ้านดีครับ กินกับถั่วลิสงคั่วเค็ม ๆ (รับโซเดียมเข้าไปบานเบอะ) ตบท้ายด้วยพุดดิ้งนมราดหน้าด้วยน้ำเชื่อมสตรอเบอรี่ ... จริง ๆ แล้วโดยส่วนตัวชอบทานเต้าหู้นมสดน่ะครับ แต่ สาวที่ผมชอบเป็นฅนชอบทานพุดดิ้ง เวลากินพุดดิ้งก็เลยทำให้นึกถึงหน้าเจ้าตัวไปด้วย... ช่วงนั้นก็เลยติดพุดดิ้งมากกว่า (ใช้พุดดิ้งแก้คิดถึงว่างั้น แหะ ๆ)

แต่จะว่าไป สาหร่าย + ถั่ว + พุดดิ้ง ก็ราคาสูสีพอ ๆ กับ Ezy-go เลยละครับ (จะว่าไปก็ไม่ได้ประหยัดกว่าเดิมเท่าไหร่ แหะ ๆ)

ก็เล่าเรื่อย ๆ ไม่ได้มีประเด็นน่าสนใจเท่าไหร่ครับ (จริง ๆ ตอนที่ดูปฏิทินว่าครบกำหนดอัพบล็อกแล้วก็ตกใจเหมือนกัน รู้สึกว่ารอบนี้มาเร็วชะมัดเลย)

พอเขียนเสร็จก็ชักหิวแล้วสิครับ

ไปหาอะไรกินดีกว่า...